اشده . يعنى زندگانى كرد آن مولود كه حضرت امام حسين عليه السّلام است تا آنكه رسيد بكمال قوت خود وَ بَلَغَ أَرْبَعِينَ سَنَةً و رسيد به حد كمال عقل كه در سن چهل سالگى صورت مىيابد . ميتواند كه « وَ بَلَغَ أَرْبَعِينَ سَنَةً » عطف بيان بلوغ رشد باشد به اين معنى كه رسيدن بكمال قوت علمى و عملى در سن چهل سالگى تحقق مييابد بنا برين است كه نبوت در اكثر اوقات درين سن بر انبيا فايز ميگردد و مراد از « اربعين سنة » سالهائيست كه امام حسين عليه السّلام در بعض آنها كه سى سالست با امير المؤمنين عليه السّلام بوده ، و در بعض ديگر كه ده سالست با امام حسن عليه السّلام . و در حديث نيز آمده كه حضرت امام حسين عليه السّلام بعد از رسول اللَّه چهل سال زندگانى كر و در سن چهل سال كه زمان امامت و خلافت و وصايت آن حضرت بود قالَ گفت رَبِّ أَوْزِعْنِي پروردگار من الهام كن مرا أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِي أَنْعَمْتَ عَلَيَّ به اينكه شكر گويم آن نعمتى را كه انعام كرده‌اى بر من وَ عَلى والِدَيَّ و بر پدر و مادر من و آن نعمت عبارتست از اختصاص امامت و ولايت و وصيت بذريت او و اين نعمت در ميان اصحاب رسول صلى اللَّه عليه و آله و سلم مخصوص امام حسين و پدر و مادر اوست صلوات اللَّه عليهم اجمعين وَ أَنْ أَعْمَلَ صالِحاً تَرْضاهُ و به اينكه بجا بيارم كار نيكويى را كه به پسندى تو آن را و آن عبارت از جهاد و كشته شدن است كه مرضى حق تعالى بوده چنانچه جبرئيل مژده به آن داده بود وَ أَصْلِحْ لِي فِي ذُرِّيَّتِي و باصلاح آور براى من در ميان فرزندان من يعنى امامت و ولايت و وصايت را باقى بدار در ميان فرزندان من بنا برين اين آيه طلب وفا بوعده‌ايست كه جبرئيل كرده بود . « و فى تفسير على بن ابراهيم عليه الرحمه قال ابو جعفر عليه السّلام : يا جابر و اللَّه لو سبقت الدعوة من الحسين : و اصلح لى ذريتى لكانت ذريته كلهم أئمة طاهرين و لكن سبقت الدعوة : و اصلح فى ذريتى فمنهم الأئمة واحد فواحد فثبت اللَّه بهم حجته » يعنى حضرت امام محمد باقر عليه الصلاة و السلم بجابر بن يزيد جعفى گفتند اى جابر به خدا قسم اگر